از نظر من آدمهای احمق دو دستهاند:
1. احمقهایی که در رابطه با موضوعی به کرات حماقتشون رو تکرار میکنن و نظرات و ایدههای احمقانهشون رو بیان میکنن ، اما لااقل به دیگران اجازه میدن که نظر خودشون رو یا حقیقت رو به اونها یادآور بشن بلکه بتونن از شدت حماقتشون کم کنن
2. احمقهایی که در رابطه با موضوعی به کرات حماقتشون رو تکرار میکنن و نظرات و ایدههای احمقانهشون رو بیان میکنن ، اما گوشهاشون رو میگیرند، چشمهاشون رو هم میبندند و در خیالات و تصورات احمقانهی خودشون زندگی میکنن و کماکان تزهای مسخرهشون رو با اعتماد به نفس و اطمینان کامل بیان میکنن!
بدیهیه که برای رستگار شدن بهتره جزء دستهی اول باشید. شاید جای امیدی بود. در رحمتی باز شد، دری به تخته خورد، فرجی شد !