همیشه در برابر تمام حرفایی که برای گفتن و گاه نگفتن داشتهام اما به سختی زدهام یا این قدر نگفتهام تا دیگران خود متوجه شدهاند سه دسته وجود داشتهاند :
1. کسانی که هنوز حرفهایم تمام نشده نیشخندی تحویل دادهاند همراه با هـِه، خب میگفتی ادامه بده ( خندهای کوتاه)، حرفهایی کنایهدار و بیسرو ته، باشد باشد ، تو این طور فکر کن و خوش باش، مسخرهگی و لودگی ، چقدر تو بچهای، چقدر متوهمی ، جدی این طور فکر میکنی؟ و ...
2. کسانی که برایشان اهمیت نداشته است و تنها سری تکان دادهاند و رفتهاند.
3. کسانی که عمیق گوش دادهاند ، درک کردهاند، گاهی باور کردهاند ، تا جایی که توانستهاند بیچشمداشت کمک کردهاند ،عمیقاً همراهی و همدلی کردهاند و مهمتر از همه فهمیدهاند !
میبینید استثتا همیشه امکان دارد، در این دنیا چیزی نشد ندارد ، همیشهی خدا استثنایی هست هرچقدر هم که سفت و سخت باشید و پایبند به قوانین و دانستههایتان !
نه زخم باشید نه مرحم ،" نباشید " ! گاهی لازم است و این بهترین کمکیست که از دستتان برمیآید ، باور کنید !
آخ که من چقدر عاشق دستهی سومم ..
